Jakub El-Gamidi, heroj od heroja i blistava zvijezda čečenskog džihada, rođen je u Saudijskoj Arabiji, u plemenu Gamid, plemenu koje je kroz historiju, a posebno u ovom vremenu dalo mnoge heroje i slavne komadante u različitim bitkama ummeta.

Svoj džihadski put je otpočeo sa 17 godina kada je prvi put otišao u Afganistan kako bi se borio protiv sovjetske okupacije, zatim se nakon nekog vremena vratio u Saudiju, ali njegova duša nije mogla da izdrži bez slasti džihada nakon što ju je okusila, tako se je ponovo vratio u Afganistan gdje se priključio odredu “Uhud” u afganskoj pokrajini Dželalabad kojim je komandovao njegov životni saputnik emir Hattab.

Nakon učešća u brojnim bitkama i povlačenja sovjetskog saveza iz Afganistana, emir Hattab prelazi u susjedni Tadžikistan kako bi nastavio oslobodilački put koji je otpočeo u Afganistanu i pomogao tadžikistanskom muslimanskom narodu koji je patio od teških zločina ruske vojske.

U svom novom džihadskom putovanju, emir Hattab je poveo i grupu mudžahida među kojima je bio i Jakub El-Gamidi (većina tih mudžahida su kasnije bili istaknuti mudžahidski emiri u Čečeniji i Afganistanu).

U Tadžikistanu, Jakub je učestvovao u obuci i pripremi lokalnih mudžahida kao i u nekoliko specijalnih operacija protiv ruske vojske sve dok Rusija nije na lukav politički način uspjela ubijediti vođe tadžikistanskih mudžahida na zaustavljanje rata i mirovni sporazum.

U međuvremenu, nakratko prije sklapanja poražavajućeg sporazuma, emir Hattab je otputovao do Čečenije radi liječenja teškog ranjavanja ruke, te kako bi izvidio situaciju u tada tek zaraćenoj Čečeniji.

Nakon što se je oduševio čečenskim narodom i zemljom te odlučio da ostane u Čečeniji, da bi učestvovao u bitki protiv ruskih okupatora, emir Hattab je pozvao svog zamjenika Hakima El-Medenija da dođe u Čečeniju, pa je Jakub insistirao da i on pođe sa njim, te je rekao Hakimu:Tako mi Allaha, nećeš otići, osim da je moja noga pored tvoje noge.

Nakon njihovog dolaska u Čečeniju koji je bio popraćen brojnim iskušenjima i poteškoćama i sastanka sa emirom Hattabom, otpočeli su sa svojim blagoslovljenim operacijama kroz koje su nanijeli žestoke gubitke ruskoj vojsci, sve do njenog povlačenja 1996 godine.

Poslije završetka rata, Jakub je vodio kamp emira Hattaba u kojem je kroz vojnu i šerijatsku obuku prošlo čak preko 7,000 mudžahida sa istoka i zapada.

Isticao se lijepim ahlakom, čestim osmjehom i šalama, skromnošću prema svojoj braći, tako da je svaki mudžahid volio njegovo društvo.

Bio je blizak sa svojom braćom čečenima, pa su ga oni voljeli a i on je njih volio, tako se oženio čečenkom koja mu je rodila nekoliko djece.

Kada je otpočeo drugi čečenski rat koji je bio još žešći i krvaviji od prvog, Jakub je vodio jednu od udarnih mudžahidskih grupa te je postao zamjenik emira Hattaba nakon šehadeta Hakima El-Medenija u borbi protiv ruske vojske u Dagestanu.

Jakub se istakao kroz mnogobrojne bitke, te je iščekivao ruse na svakom koraku, posebno tokom poznate bitke za Grozni u kojoj je nanio brojne gubitke ruskoj vojsci.

Nakon povlačenja mudžahida u planine, i početka gerilskog rata, Jakub je vodio mnoge operacije protiv ruske vojske, sve dok nije postigao šehadet 2001. godine u žestokoj borbi sa ruskim specijalnim snagama kada je bio opkoljen u jednom od čečenskih sela, a iza sebe u naslijeđe nije ostavio imetak ili lažnu slavu, već svijetli primjer žrtvovanja na Allahovom putu i borbe za uzdizanje Allahove riječi, put koji je otpočeo kao beznačajni mladić od 17 godina koji u očima mnogih muslimana nije mogao ništa promjeniti niti pomoći ummetu.

“Ima ljudi koji se zrtvuju da bi Allaha umilostivili a Allah je milostiv robovima svojim” (Kur'an; El bekare 207.)

(Ummet Press/Ponos vjere)